آخر قصه همیـنه ...
بـعـضـیـــــا، زخـمــی روو دلـت مـیزارن کـه هـیـچ مـرهـمـی عـلاج ِ دردش نـمیـشـه...
بـعـضـیـــــا، وقـتـی مـیـرن جـای خـالـیـشــون انـقـدر بـزرگـه کـه بـا "هـیـچ چـیـز" نـمـیـشـه پــُــرش کـرد...
بـعـضـیـــــا، انـقـدر روح و جـسـمـت و پــُــر مـی کــنـن کـه بـعـد رفـتـنـشـون تـمـام ِ وجـودت "یــه خــــالـی ِ بـزرگ" مـیـشـه...
بـعـضـیـــــا، هـمونـقــدر کـه بـرات مـیمـیرن، هـمونـقــدر هـم مـیتـونـن تــو رو بـه مـَسـلـخ بـبرن...
- آره،
مــن بـُـردم ...!
- بـعـضـی اتـفــاقــا منـتـظـر افـتــادنـن، بـلــخـره مـی افـتن، دیـر یــا زود ...
" تــو" هــم اتــفـاقـی بـودی کـه افـتادی، آخ ...
پ.ن: شکست ِ عشقی در کار نیست!!!
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳۸۹/۰۵/۲۶ ساعت 12:36 توسط
|